Οι κάτοικοι του Κοριλιάνο λέγονται «φράνκα τ'αγγούρια» κι΄αυτό γιατί αν και φαίνονται αγαθοί είναι άνθρωποι που καταφέρνουν να γυρίζουν τις καταστάσεις υπέρ τους. Έτσι, ο χαρακτηρισμός «φράνκα τ'αγγούρια» αποτελεί γι' αυτούς περισσότερο τιμή παρά κατηγορία.

Παλιά το Κοριλιάνο ήταν ονομαστό για τη παραγωγή μιας ποικιλίας πεπονιού,το ποπονέντα, το οποίο ήταν πολύ γευστικό καί δεν βρισκόταν πουθενά αλλού. Οι κάτοικοι γειτονικών περιοχών ζήλευαν για αυτό, πολύ περισσότερο που δεν μπορούσαν να το καλιεργήσουν οι ίδιοι. Ένα τελωνειακό διάταγμα επέβαλε μεγάλο φόρο στην εν λόγω ποικιλία πεπονιού, οδηγώντας τους κατοίκους του Κοριλιάνο σε απόγνωση. Ο φεουδάρχης του Κορελιάνο, καλούμενος στη Νάπολη από το βασιλιά στο πλαίσιο ενός διαγωνισμού, έφερε μαζί του μερικούς υπηκόους του για να αγωνιστούν. Ένας από αυτούς κατάφερε να τους κερδίσει όλους στη μάχη προκαλώντας το θαυμασμό του βασιλιά και του φεουδάρχη. Γι' αυτό το κατόρθωμα  ο φεουδάρχης προσφέρθηκε να του κάνει όποια χάρη ζητούσε. Εκείνος απάντησε: «φράνκα τ' αγγούρια», ζητώντας με αυτό τον τρόπο να μη πληρώνουν φόρο για τα πεπόνια οι κάτοικοι του Κοριλιάνο. Η έκκληση αυτή φάνηκε αστεία στο φεουδάρχη μα αποδείχτηκε χρυσοφόρα για τους Κοριλιανέζους. Από τότε η αγορά η αγορά του Κοριλιάνο απαλάχτηκε απο τους φόρους για το πεπόνι και οι εισπράξεις στήριζαν οικονομικά τους αγρότες.

Λέγεται στο Κοριλιάνο ότι για αιώνες οι φεουδάρχες καταπίεζαν τους ανθρώπους επιβάλοντάς τους βαρείς φόρους. Οι κάτοικοι του Κοριλιάνο προσέφυγαν στο δικαστήριο, αλλά μην έχοντας να πληρώσουν δικηγόρο τη μέρα της δίκης, οι δικαστές πήραν το μέρος του φεουδάρχη. Οι Κοριλιανέζοι  συνέχισαν απελπισμένοι να υπομένουν την κατάσταση, μέχρι που εμφανίστηκε ένας νέος που ήθελε να τους υπερασπιστή. Κανείς δεν τον γνώριζε, αλλά η έλειψη εναλλακτικών λύσεων έκανε τους ανθρώπους να δεχτούν τη προσφορά του. Χειρίστηκε τόσο καλά την υπόθεση, που έκανε τους δικαστές να υπερασπιστούν το δίκιο των ανθρώπων της περιοχής. Ο νεαρός δικηγόρος που έφερε τον θρίαμβο, όταν ρωτήθηκε για το κόστος της υπεράσπισής του, απάντησε ότι το έκανε δωρεάν και δεν αποκάλυψε το όνομά του. Οι ευεργεντηθέντες επέμειναν χωρίς αποτέλεσμα να μάθουν το όνομά του. Ώσπου μια μέρα που πήγαν στην εκκλησία είδαν μια εικόνα που ήταν κρεμασμένη ψηλά. Με μεγάλο θαυμασμό οι κάτοικοι του Κοριλιάνο αναγνώρισαν τότε την ομοιότητα μεταξύ του νέου και της εικόνας του αγίου Νικολάου.